بهائیان باور دارند که جنبۀ روحانی زندگی به موازات جنبۀ عملی آن پیش می رود و این دو با هم رابطه ای تنگاتنگ دارند. فعالیتهای اجتماعی-اقتصادی از این دیدگاه تجلی ایمان و اعتقاد در عمل است. در این شیوه الگوهای وابستگی کنار گذاشته می شود و شرایط نابرابر به شکلی تصاعدی از میان میرود.
مشارکت عمومی جامعه را آماده می سازد تا در جریان پیشرفت و اجرای فعالیت اختیار آن را به دست بگیرد. در این شیوه فعالیتهای اجتماعی بهائی خودکفائی را ترویج می کند و وابستگی را از میان برمیدارد.
مشارکت عمومی باعث می شود که فعالیت با همخوانی بیشتری با توجه به نیازها و توانائیهای هر جامعه انجام پذیرد نفس مشارکت همۀ افراد جامعه در تصمیم گیری فعالیت های اجتماعی غالباً موجب دگرگونی مثبت در آن جامعه میشود. برای نمونه میتوان به وضعیت زنان توجه کرد که ممکن است در سایر تصمیمات جوامع خود مشارکت داده نشده باشند.
تمام فعالیتهای اجتماعی بهائی با مشارکت جوامعی صورت میگیرد که فعالیتها در آنها اجرا میشوند. برای آنکه یک فعالیت به یک اجتماع تعلق داشته باشد تصمیم گیریهای جمعی و اشتراکی در سطح محلی آن جامعه ارزشی حیاتی دارد.
فعالیتهای اجتماعی بهائی هیچگاه بصورت یکطرفه که در آن ثروتمندان و کریمان به افراد محتاج و نیازمند کمک میکنند اداره نمیشود.
با ترکیب منسجم اصول روحانی با برنامهها و فعالیتهای اجتماعی، ارزشها و معیارهائی عملی بروز میکند که مروج اعتماد به نفس و متضمن بزرگی مقام انسان است.
بنابراین بهائیان فعالانه دستاندر کار فعالیتهائی هستند که به بهسازی و پیشرفت جهان میانجامد. فعالیتهای آنان همیشه اهداف بهبود اخلاقی، روحانی و اجتماعی را در کنار کمک به بهسازی وضعیت مادی مردم دنبال میکند.
